|
وقتی استخدام شدم جوان بودم و جویای نام.ندایی آمد :هان ای پسر اینجا همان جایی است که تو شکوفا می شوی و دیری نمی پاید که قله های موفقیت را فتح خواهی کرد .چرا که این تویی که فاکتورهای لازم را داری : استعداد،اعتماد بنفس ، پشتکار،وجدان کاری و ... ناگاه خود را در میان انباشتی از کار دیدم .از همه طرف می بارید...مشتری ،اسناد،حسابهای نخوانده و حتی استمداد همکاران،و منی که هیچ چیز جلودارم نبود...گویا داسی جادویی بر دست همه امور را درو میکردم و در مقابل چشمان حیرت زده مشتری و شاخهای بر سر سبز شده همکاران ،چون هلی کوپتری گردو خاک کرده و طوفان کار و حمله مغول وار مشتریان یارای متوقف ساختن من را نداشت! برق رضایت را از پشت عینک ذره بینی سوار بر دماغ گوشتی رئیس و چشمان بادامیش می دیدم.تعریف و تمجیدش و بعضا هندوانه های به شرط چاقویی که زیر بغلم می گذاشت موجب رفع خستگی میشد. همواره چندین لنگ رنگارنگ ،متعلق به همدوره های حیرانم که در مقابل توانائیهای من توان رقابت نداشتند کنار میزم آویزان بود. حتم داشتم که باید منتظر یک پرش خفن باشم و ازاین بابت رضایت خاطر داشتم . شبها از فرط خستگی بین صرف شام به حالت کما می رفتم ... اما سالها بدین منوال گذشت و گذشت و ناگه بانگ برآمد که چی فکر میکردیم و چی شد...!!!!!!!! پیش بینیها بالعکس درآمد و اینبار من بودم که با شاخی بر سر نظاره گر پیشرفت و جهشهای بلند لنگ آویزانان و خنگولان بودم و همواره گیج می زدم... !!!!؟؟؟ یعنی چه؟ چرا بدین سان همه چیز وارونه از آب در آمد؟!!! شبی در رویا دیدم شتابان به نزد استادی فرزانه رفته و شرح حال خویش را باز گو نمودم.آن حکیم چون ماجرایم بشنید؟عصای خود را تا سقف آسمان بالا برد و همی محکم بر سرم بکوبید و گفت : خاک بر سر خنگت ! برخیز چشم بگشا...مگر اینجا ژاپن است یا سمر قند و بخارا؟!!چگونه با این ساده لوحی خود را از نژاد اصیل آریایی می دانی؟!هنر نزد ایرانیان است و بس و تو از ان بی بهره ای؟ بچه مثبت ، بچه ننه؟!! سراسیمه و نالان گفتم یا استاد ، من مریدم و تو مراد،بیش از این شماتتم منمای و مرا پندی ده تا منبعد ره توشه راه ناهموار خویش نمایم و استاد دستی بر سر باد کرده ام کشید و یادداشتی بمن داد که تا خواندم از هوش برفتم و پس از اندی ز خواب پریدم...!!! روز بعد را با الهام از ان خواب کذایی آغاز کردم .روشهای استاد را مو به مو انجام دادم .زدم به بی خیالی و زیر شیشه میز کارم نوشته ای گذاشتم:دلا دیوانه شو دیوانگی هم عالمی دارد... برنامه ریزی جدید کردم :دیر می رفتم ، زود می امدم ،برای صرف صبحانه ا ساعت ، رفتن به دستشویی 2 ساعت ،مرخصی ساعتی 1 ساعت ،تعجیل در خروج 1 ساعت ، تاخیر در ورود 1 ساعت ،مکالمه تلفنی با دوستان و آشنایان 1 ساعت و نهایتا 1 ساعت هم برای خالی نبودن عریضه و کسب روزی حلال به انجام وظایف بانکی ام تخصیص دادم .چون بداخلاق و پرخاشگر شده بودم کسی به دست و پام نمی پیچید و بگونه ای بامن سازش می کردند(ها ها ها... ) در عوض فعالیتهای فوق برنامه داشتم :شرکت در مراسمات دیدار با روسا مثل ایام عید و غیره و انجم دست بوسی اساسی ، پاچه خواری چندش آور و پیشرفته ،توزیع چای در مراسمات شخصی روسا،انجام امور پادویی روسا در هر فرصت ممکن ،کشیدن زیب دهان و خودداری از هرگونه انتقاد ، با خنده رئیس خندیدم و با گریه اش گریستم .یه مدت هم زدم به جاسوسی و تفرقه افکنی ،از به جان هم انداختن روسا و معاونین خود را عزیز کرده طرفین یافتم ... سر انجام پس از سالها فراز و نشیب اینبار طی یک دوره کوتاه مدت ، شدم نور چشم روسا و خار چشم همکاران.به گونه ای که تنها رفیقم رئیسم بود و همواره در گوشم آن ترانه معروف را زمزمه می کرد:حبیبی یا نورالعین ...و من نیز چشمانم را برایش خمار می کنم... مشاهده فرمودید که طی کردن پله های ترقی چندان هم سخت نیست اما تی کشیدن آن انصافا کار دشواری است!!! برگرفته از وبلاگ کارکنان بانک سپه
|
